Piotr Adamczyk – Pożądanie mieszka w szafie

Wydawnictwo: Dobra Literatura
Data wydania: 17 września 2012 (?)
Ocena (1-10): 8 – rewelacyjna


                Jeszcze obejmuję wzrokiem ostatnie linijki tekstu, a palce już chciałyby odnaleźć klawiaturę i pisać, pisać, pisać. Gdzieś z tyłu głowy odzywa się głos: Znów, znów ktoś pomyśli, że rozpływasz się nad czyjąś książką tylko dlatego, że zostałaś poproszona o jej przeczytanie. Naprawdę? Udawana ekstatyczność? Nie sądziłam, że tak się w ogóle da.
                A sprawa jest prosta jak drut i jak słońce jasna. Napisał do mnie AUTOR. Autor książki, rzecz jasna. Piotr Adamczyk. Tak, dokładnie tak się nazywa. Jak ten słynny aktor, od papieża i Chopina.  Autor ów zapytał, czy zechciałabym przeczytać jego książkę. Czy bym zechciała? Serio? Chorego pytają! Dawać ją tu! No i przeczytałam…
                Piotr jest redaktorem naczelnym jednej z wrocławskich gazet. Znikającym redaktorem naczelnym, należałoby dodać. Dlaczego znikającym? Cóż… jeśli nie ma cię w Googlach, nie istniejesz. A Piotr Adamczyk, dziennikarz, znika. Zdawałoby się jednak, że znika trochę nieświadomie, bo przecież tak naprawdę istnieje. Żyje i oddycha, uprawia seks (najczęściej z samym sobą) i cierpi na permanentną tęsknotę za Marysią Jezus, miłością ze swych młodzieńczych lat. Brak mu szczęścia, choć nie jest nieszczęśliwy, a kobiety w jego życiu zaczynają się na „M”. Marysia, Magdalena, Mariola, Marlena… 

                Wciąż jednak odczuwam dezorientację i zadaję sobie pytanie: czytam o autorze, czy o człowieku, którego na potrzeby tej książki Piotr Adamczyk wykreował i obdarzył swoim nazwiskiem? Czy gdyby w istocie pisał o sobie, z tak wielką łatwością przyszłoby mu opisywanie porannych wzwodów i radosnego onanizmu uprawianego zamiast porannej modlitwy? A może właśnie w tym rzecz, że autor napisał o sobie w  taki sposób, by czytelnicy, zupełnie jak ja teraz, zastanawiali się nad tym? Nie, nie potępiam bynajmniej prozy dosadnej i erotycznej. Nie chcę, by ktokolwiek wyciągnął z moich wywodów pochopne wnioski. Język Adamczyka jest niezwykle wyrazisty i barwny – taki, jaki najbardziej lubię. Przypomina mi Sieniewicza, Witkowskiego, Drotkiewicz i fantastyczną powieść Biało-czerwony Dawida Bieńkowskiego – prozę, którą nie każdy jest w stanie językowo strawić (z tego względu często jest niesłusznie słabo oceniana), a która mnie rozpieszcza i nieustannie zdumiewa. Umiejętność budowania zaskakujących konstrukcji słownych i talent do wplatania w tekst wielu kulturowych odniesień – ja to kupuję. I kupuję to także w wydaniu Adamczyka. Jest rewelacyjny.

Deszcz idzie do nieba, parując znad rozgrzanych asfaltów i ciepłych kałuż. Wniebowstąpienie pary wodnej, cud powszedni, do którego każdy już się przyzwyczaił. Między zadymionym niebem a brudnymi ulicami miasta musi gdzieś być czyściec, tam deszcz po drodze się myje.

Za możliwość poznania tej książki serdecznie dziękuję jej Autorowi 🙂

15 Replies to “Piotr Adamczyk – Pożądanie mieszka w szafie”

  1. Dziękuję bardzo! Wytnę to sobie z laptopa i powieszę nad biurkiem 🙂
    Pozdrawiam serdecznie
    Piotr A.

  2. A proszę bardzo ;)))

  3. Kilka razy dostawałam propozycje zrecenzowania książki od jej autora. Dwa razy się zgodziłam i dwa razy żałowałam, raz jeden jedyny w życiu nie dokończyłam czytać, bo aż bolało.
    Od tamtej pory odmawiam, ale cieszy fakt, że są jeszcze udane debiuty(?). 🙂
    Przyznam, że ten poranny onanizm zamiast modlitwy mnie akurat zachęca. 😛

  4. Jestem właśnie w trakcie czytania i mam bardzo podobne odczucia! Książka jest przepełniona humorem, aż ciężko mi przeczytać kilkadziesiąt stron naraz, ponieważ śmiech mi na to nie pozwala. 😉

  5. rozśmieszyłaś mnie trochę recenzją tej książki 😀 szczerze mówiąc nawet nie wiedziałam o jej istnieniu, może przeczytam

  6. Naprawdę? No kurczę, a ja miałam wrażenie, że jest to taka "spowiedź na smutno", a to, co zabawne, miało po prostu niezwykle gorzki wydźwięk. Trochę tak, jakby ktoś powiedział: "hahaha, mam chorobę, której nazwa brzmi jak nazwa skorupiaka biegającego do tyłu, łahahaha paaaadam ze śmiechu". To aż zaskakujące, że jedną książkę można odebrać na wiele różnych sposobów 🙂

  7. No tak, wiele razy spotkałam się w Inernecie ze stwierdzeniem, że poranny onanizm wzmacnia organizm. Ja jednak wolę modlitwę 😛 😀

  8. Czasami trudno wiedzieć o czymś, co się jeszcze nie ukazało 🙂
    Ja podejrzewam, że nie wiem o istnieniu setek tysięcy książek, np. tych, które w ogóle jeszcze nie zostały napisane ;))))

  9. Cieszę się, że trafiłam na książkę o której jeszcze nic nie słyszałam – lubię takie niespodzianki.

  10. Ho ho, ciekawa lektura, bardzo… wyzywająca i zmuszająca do przemyśleń. Może kiedyś przeczytam – jeśli będzie okazja 🙂

  11. Serio napisał do Ciebie Adamczyk? 😉 Książkę pewnie przeczytam, jak spotkam 🙂

  12. Gratuluję, bo prośba o recenzję to już jest spory sukces! A książkę z miłą chęcią przeczytam!

    U mnie nowy post, zapraszam 😉
    Pozdrawiam,
    Czmiel

  13. e tam, sukcesem jest taka recenzja, a nie prośba o nią 🙂

    A do przeczytania książki serdecznie zachęcam..

  14. ciekawe, którą z tych czynności większość wybiera z rana…
    Chcesz się założyć?
    🙂

  15. Jeśli ktoś ma tylko rękę, to tak 😀

Dodaj komentarz